• raport o korkach|
• nieruchomości|
• ePapier|
• napisz do nas|
• |
• więcej kanałów RSS

Luksus bez smaku

Luxury Café & Bar, ul. Nowy Świat 6/12, tel. 022 583 81 50, czynne od poniedziałku do niedzieli w godz. 12 – 23, można płacić kartą. Informacje dodatkowe: • parking – nie • klimatyzacja – tak • sektor dla palących – nie • karta win – tak • menu dla dzieci – nie • Internet bezprzewodowy – tak

autor zdjęcia: Jerzy Dudek

źródło: Życie Warszawy

Wnętrze Luxury jest wysokie, ale mało przestronne. Przestrzeń dominują kolumny i ogromny bar

źródło: Życie Warszawy

+zobacz więcej

W ogromnym gmachu przy skrzyżowaniu Al. Jerozolimskich i Nowego Światu, znanym niegdyś jako Dom Partii, kapitalizm od lat przegania duchy pierwszych sekretarzy. W szranki z marami przeszłości i historyczną reputacją tego miejsca od niedawna staje też Luxury Cafe & Bar. Bar z lunchowym menu połączony ze sklepem z konfekcją damską spod igły Vivienne Westwood i innych gwiazd światowego krawiectwa.

Lokalizacja wydaje się idealna na kulinarne przedsięwzięcia spod znaku szyku i ekstrawagancji. Więc choć od wejścia wprawił mnie w lekką konsternację napis „nie otwierać drzwi” (sic!), niezrażona postanowiłam tu nawet zbankrutować.

Wysokie poprzecinane kolumnami socrealistyczne wnętrze gospodarze zamienili w prowincjonalne wyobrażenie o przestrzeni dla bogaczy. Ze skórzanymi kanapami i telewizorem w ogromnej ramie, który – niczym bezcenne dzieło sztuki – umieszczono w centralnym punkcie salonu. Jest tu też powiększona do rozmiaru całej ściany fotografia uroczej Audrey Hepburn i bar obwiedziony niczym złotą aureolą lśniącym napisem „Luxury”. Choć popołudniowe słońce wlewało się do środka przez gigantyczne okna, bar spowijał mrok zadymionej spelunki. O zgrozo, papierosowy dym i zapach jedzenia przenikały do luksusowego sklepu z galanterią w myśl niepojętej zasady, że sukienka za kilka tysięcy złotych powinna wonieć marlboro.

O kuchennej ofercie Luxury chciałabym jak najszybciej zapomnieć. Wszystkie tutejsze frykasy okazały się – łagodnie mówiąc – niezjadliwe. Kompletnego braku jakiegokolwiek kulinarnego kunsztu nie usprawiedliwia fakt, że lista dań to zaledwie ułamek w stosunku do bogatej oferty alkoholowej. Nietrudno przecież wskazać miejsca, gdzie choć tematem głównym jest bar, przekąski są majstersztykiem. Tymczasem w Luxury lepiej paść oczy dziełami natchnionych projektantów mody niż żołądek wytworami tutejszego kucharza.

Krem borowikowy to mizerna paćka zagęszczona mąką, ugotowana na wodzie, w której grzyby być może kiedyś się płukały. Trudno wyczuć ich smak, a patrzenie na nie przypomina raczej spotkanie oko w oko z upiorem z peerelowskiej stołówki. Nieco znośniejsza jest minestrone. Ale ostrzegam wielbicieli tej włoskiej zupy z jarzyn, że w Luxury to kombinacja kwaśnego przecieru z dodatkiem wody, rozgotowanych warzyw i rozdrobnionego makaronu spaghetti odnalezionego przypadkiem w kuchennej lodówce.

Dania główne już podczas lektury menu budzą uśpione pokłady ironii – z jakiegoś powodu jedna pozycja (wołowina) opisana jest w języku madame Westwood (tutaj: beef with vegetables), choć pozostałe przedstawiane są w lokalnej wersji językowej. Ot, kosmopolityczna ciekawostka. Grillowaną pierś z kurczaka, jedno z najbardziej banalnych dań świata, podano z niedosolonym, wysuszonym ryżem basmati i – pewnie w zamyśle efektowną – truskawkowo-bananową sałatką. Fuj. Daniem jak z sennego koszmaru była tarta z grecką fetą – rozmoczona, spulchniona i sina wyglądała niczym trupie członki zmasakrowanego bohatera z horroru klasy B. Ohyda.

Podsumowując: zamiast kuchennej orgii Luxury serwuje kuglarskie czary-mary. Odgrzewany ryż z owocami z dodatkiem kurczaka podaje jako luksusowe frykasy w stylu fusion.

Twórcy barowo-sklepowego kombajnu zaklinają rzeczywistość słowami. Powołują się na luksusy, choć próżno szukać tu rzemieślnika wyrastającego ponad poziom operatora mikrofalówki. Oddać zaś im trzeba, że cena obiadu też nie jest luksusowa.